Rozdział 3

            Usłyszawszy dzwonek do drzwi, Harry niechętnie podniósł się z krzesła i ruszył w kierunku drzwi. Wychodząc, jeszcze raz spojrzał na leżącego na łóżku chłopaka.

            Klatka piersiowa szatyna powoli podnosiła się i opadała. Niebieskie oczy, z których dało się wyczytać emocje, pozostawały zamknięte. Mały nos i wąskie usta idealnie pasowały do kości policzkowych.  Na czoło chłopaka opadała długa brązowa grzywka. Delikatny zarost dodawał całej twarzy uroku, któremu Harry nie mógł się oprzeć. Na pierwszy rzut oka było widać, że Louis ważył zdecydowanie za mało niż powinien. Zdradzały go wystające kości. W dodatku był nienaturalnie blady.
            Harry patrzył na niego jak zahipnotyzowany, dopóki dzwonek nie zadzwonił po raz kolejny. Z trudem udało mu się oderwać wzrok od szatyna. Wychodząc, zamknął za sobą drzwi do pokoju i pobiegł na dół, żeby zobaczyć kto tak bardzo pragnie go zobaczyć o godzinie siódmej wieczorem. Na ganku stała Ella z materiałową torbą w ręku.
- Hej - uśmiechnęła się. - Właśnie jadę na trening tenisa i pomyślałam, że po drodze podrzucę ci skserowane materiały, które dzisiaj przerabialiśmy po tym, gdy wyszedłeś. A tak właściwie to dlaczego wyszedłeś?
- Dzięki, jesteś wspaniała -wziął od dziewczyny torbę. - Byłem zmęczony i rozkojarzony.
- Rozumiem. Dobra muszę iść, bo się spóźnię. Pa.
- Pa - cmoknął blondynkę w usta, a ta pobiegła do czekającego na nią samochodu.
            Zanim Harry poszedł z powrotem na górę zrobił sobie herbatę. Z karteczki, którą zostawili mu rodzice wiedział, że tego dnia wrócą później, bo zostali zaproszeni na kolację do znajomych. Już jakiś czas temu wysłał im SMS-a z informacją o Lou, którego przedstawił jako "kolegę ze szkoły".
            Po uprzednim zostawieniu, a właściwie rzuceniu materiałów od Elli na łóżko, zielonooki ponownie wylądował na krześle obok szatyna. Wpatrywał się w niego, dokładnie skanując każdą najmniejszą część jego ciała, oczywiście na tyle, na ile pozwalała mu kołdra, którą kilka godzin wcześniej przykrył Louisa. Harry nie wiedząc, co nim kieruje, delikatnie przejechał palcami po policzku i dłoni grajka, którą chwilę później zamknął w swojej.

Drogi pamiętniku!

Nie wiem co się ze mną dzieje. Siedząc i patrząc na leżącego obok nie chłopaka, czuję coś… Sam nie wiem. Kiedy po przyniesieniu go do domu, próbowałem go opatrzyć… To, co zobaczyłem… Wystające kości, rany po samookaleczaniu… To wygląda strasznie. Nie wiem, czy to czysta troska o drugiego człowieka, czy coś innego, ale postanowiłem, że muszę mu pomóc… Widać, że potrzebuje pomocy… Sam na pewno sobie z tym wszystkim nie poradzi, a osobą, która mu pomoże i go uleczy będę ja… To muszę być ja…

            Louis powoli otworzył oczy. Zamrugał kilka razy, aby przyzwyczaić się do światła słonecznego, wpadającego przez okno. Próbował usiąść, ale ból w klatce piersiowej skutecznie mu przeszkodził. Rozejrzał się po pokoju na tyle, ile pozwalała mu jego pozycja. Białe ściany i jasnobrązowe meble nie były czymś niezwykłym. Chłopak próbował przypomnieć sobie wydarzenia z dnia poprzedniego, ale jego pamięć urywała się na wyjściu z domu. Nie wiedział, gdzie się znajduje i jak to się stało, że jest właśnie tu, a nie gdzieś indziej. Chciał podnieść rękę, żeby pozbyć się kosmyków włosów z czoła, ale coś ciężkiego mu to uniemożliwiło. Dopiero w tym momencie zauważył, że coś, a właściwie ktoś leży obok, ściskając jego dłoń. Od razu poznał te bujne, brązowe loki.
- Ha-Harry?
- Louis.
W tym momencie zielone tęczówki spotkały się z niebieskimi.

__________________________________________________________

Hej!

Przepraszam za tak długą nieobecność. Zawaliłam. Ten rozdział powinien być napisany już dawno, ale jestem strasznym leniem i jeśli ktoś nie kopnie mnie porządnie w dupę to nic nie zrobię. W dodatku wzięłam sobie w te wakacje na głowę kilka rzeczy i już nie mogę się z tego wykręcić. 

Mam nadzieję, że ten krótki rozdział w pewnym stopniu wynagrodzi Wam czekanie.

Napiszcie mi co myślicie :)

Do następnego xx